راه بسیار است و همسفر اندک.

روزی که شروع کردیم دنیای پیش رو را در عین سختی زیبا می دیدیم و حالا با تمام آزار و اذیت های روزگار هنوز زیبایی در پیش است و یک اندک راهی باقی مانده ....و این وبلاگ که انگار مکان خوبی است برای بلند بلند فکر کردن. حتی اگر دیگر نگاهی کم سو و روحی هن هن کنان همراهتت باشد اما نمی دانم چرا بازهم همین فکر کردن مشترک را دوست دارم و انگار  وابستگی ما به وبلاگ و خالی کردن ذهن ماندگار باشد.