خوزستان امروز

گاه در ناکجاآبادی میان بودن و نبودن در لم یزرعی که کورسوی امیدش هم نگرانی را به بار می آورد آن قدر دست و پا می زنیم که خودمان هم نمی دانیم که کجاییم. این روزها کلی احوالات عمومی و خصوصی مان برزخی است کی این برزخ ها که زندگی می نامیمشان به پایان می رسد یک سئوال بزرگ  می شود به اندازه همه سئوال هایی که به آن فکر کرده ونکرده ایم. دوستی مس گفت می گذرد.

پس بگذاریم بگذرد. به همین سادگی.

؟